BEN

Sorarım: NEDEN? Sapsarı olmuş benzimle sorarım hem de… Üşümüş parmaklarımın uçlarıyla yazarım hem de… Engel tanımam, sınır dinlemem… Sadece sorarım. Meraktan!

Yeter…

İki samimiyet belirtisi ararım cemallerde. Aranan, aranılan sima olurum belleklerde.

Halen sormaya devam ederim: NEDEN?

Çizgileri takip ederim. Takip edilenim. Sır perdesiyim. Gizemim ben. Gizemin ana kartı, elleri yazmaktan uyuşmuş… Ayakları yerden kesilmiş de indireni olmamış.

Her türlü gideri olanım ben. Dikkatleri cezbedenim ben. Durmak bilmeyen çılgının tekiyim ben.

Noktayım ben. Soranım ben. Sorarım ben. Sorarım da sorarım. Cevapları bilsem de sorarım.

Bıktırır, usandırırım ben. Sıhhatsizim ben. Hemşireyim ben. Hemşehriyim ben.

Ağlarım ben. Kimseye belli etmem. Sevmem göstermeyi tuzlu sıvıları. Gizini muhafaza edenim ben.

Yalnızım ben. Çevresi genişim ben. Kalabalığım ben. Çağrılara geri dönenim ben. Evet, döneğim ben!

Alkışlara layığım ben. Ben de ben. Birinci tekil şahısım ben. En çok merak eden ben. Merak edilen de ben.

Oldurgan ben. Ettirgen ben. Fiil ben. “İŞ-OLUŞ-KILIŞ” ben.

Oynayan ben. Oynatılan ben. Çeken ben. Çekilen ben.

Kaltağım ben. Sürtüğüm ben. Şerefsiz ben. Namussuz ben.

Kurgu ben. Dizin ben. İşaret ben. İm ben. İmge ben.

Uğurlu sayı ben. Uğurun anasına avradına kaymış ben.

Kayık ben. Yelkenli ben. Deniz ben. Derya ben. Sonsuzluk ben. Dünya’nın bir ucu ben.

Deyiş ben. Öz ben. Eşitim ben: özdeyiş ben.

Yerilen ben. Yenen ben. Öykünen ben. Gurur ben.

Öteki ben…

BEN…

Gene ben… Hep ben… Son nefes tüketilene kadar olacak olan: BEN!