TRİBÜNE OYNUYORUM

Kızgın mıyım kırgın mıyım? İkisi de aynı yolda mı kesişiyor acaba?

Bir “köşeli parantez”, bir de “den den” varmış… Bu iki arkadaş pek samimiymiş. Ama çok işlevsel olmadıklarından dolayı dünyaya küsmüşler. Satırlarla olan selamlarını-sabahlarını kesmişler…

Sanırım günün birinde kendime tele-sekreter alacağım. Çok fiyakalı olmaz mı?

Sigaramın küllerini savurdum sağa-sola da yine de yaranamadım kimselere…

Ay aman herkes kendini bir “şey” sanıyor bugünlerde. Yapmacık edalar böyle kendi aralarında… Nasıl gereksiz ama artık!

Midemin boş olmasından şikayetçi değilim. Acı yemek istedim. Aş mı eriyorum yoksa? Acı bellemeyen insanım ben. Acıya ihtiyaç duyuyorum…

Anamı özlemiyorum.

Babamı da özlemiyorum.

Anneannemi de özlemiyorum.

Hiçbir haltı özlemiyorum.

Vaktin çabucak geçmesinden yanayım.

Ayakkabı almak istiyorum.

Güzel görsellerin altında imzam olsun istiyorum.

Para kazanmayı dünyada her şeyden çok istiyorum. Kazandığım parayı har vurup harman savurmak istiyorum.

Hayvan barınağında gönüllü çalışmak istiyorum. Yarı zamanlı…

Son olarak; yazışmalara küsen “köşeli parantez” ile “den den” adı uygun görülmüş –dil bilimciler tarafından- noktalama işaretlerinin ellerinden tutmak ve onları tekrar işlevsel kılmak istiyorum. Dahası, onların satırlarla (mısralarla) aralarını yapmak istiyorum(dur).

Dur(-)