GELİN BAŞI

Aklımla bin mi yaşasam acaba? Ne kadar hayır sağlarım eşrafa? Bazen kendimi doyuramıyorum. İstedikçe istiyorum. Canım çekiyor…

Acıtan bir şeyin üzerine gittikçe, o acı inceden sevimli bir kaşıntıya dönüşüyor bedenimde… Çok ilginç… Acıdan zevk almasını bilişimi hayra mı yormalı, yoksa arkaya bakılmadan mı kaçılmalı? Tartışılır…

Kendimi anlatmayı sevemedim bir türlü. Başarılı olamıyorum. Yorumlara açık olduğundan o tartışılan konu; işime gelmeyen şeyi kestirip atıveriyorum.

Hani bir yazımda bahsetmiştim ya; içlerim ağrıyor ama kestiremiyorum o can alan noktayı diye… Heh, o acı halen var… Geçemedi anasını bellediğimin…!

Ölü toprağı serptiler benim üzerime bence. Kesin…

Deliysem haber de verdim, habersiz kaldım. Haber getirenlerim çok olmadı.

Hayata dair çok mühim tespitlerim oluyor zaman zaman, ama not etme imkanım olamadığından unutuyorum; gidiyorlar… Üzülüyorum onları kelimelere dökemedim diye… Ağıt bile yakıyorum hatta, dizlerime vura vura… Dizlerimin kapakları hep mor… Artık benim dizlerim mor!

Yarın sabah suratımı kolamın asitiyle yıkayacağım.

Hala gönderilecek yazdığım mesaj… Bağlantım da gözlere geldi, gözlerim gibi...

Şirin şirin şarkılar söyledim minicik suratına karşı… Sonra büyüttüm falan… Hayatımı ona adadım. Sonra o gitti, vedasız… Gelişi pek suskundu, gidişi de keza öyle oldu… Keşke bu kadar bağlanmayaydım… Keşke ömrümden ömür katmayaydım… Oldu bir kere, çok geç… Ama hayatın bana attığı bu tokat silsilesini ömrüm boyunca unutmayacağım. Ellerine sağlık hayat, beni sevmediğini “can alarak” kanıtladın!

Olmaz öyle! Üst üste sigara içerek bastıramazsın üşümeni, titremeni… Salak mısın, bela mısın?

Dizilerime kayayım yavaştan… Keyifsizim, halsizim, bir acayip hallerdeyim… Cinlerimi salarım üzerinize, uzak durun!

HADİ ANAM…

KAYKIL YANA;

YANA-YAKILA…